← Tehilim

Salmo 42

תְּהִלִּים · 42

  1. 1לַמְנַצֵּ֗חַ מַשְׂכִּ֥יל לִבְנֵי־קֹֽרַח׃Para el director; maskil de los hijos de Córaj.
  2. 2כְּאַיָּ֗ל תַּעֲרֹ֥ג עַל־אֲפִֽיקֵי־מָ֑יִם כֵּ֤ן נַפְשִׁ֨י תַעֲרֹ֖ג אֵלֶ֣יךָ אֱלֹהִֽים׃Como la cierva brama por los cauces de agua, así mi alma brama hacia ti, Elohim.
  3. 3צָמְאָ֬ה נַפְשִׁ֨י׀ לֵאלֹהִים֮ לְאֵ֢ל חָ֥֫י מָתַ֥י אָב֑וֹא וְ֝אֵרָאֶ֗ה פְּנֵ֣י אֱלֹהִֽים׃Mi alma tiene sed de Elohim, del Dios vivo; ¿cuándo vendré y me presentaré ante el rostro de Elohim?
  4. 4הָֽיְתָה־לִּ֬י דִמְעָתִ֣י לֶ֭חֶם יוֹמָ֣ם וָלָ֑יְלָה בֶּאֱמֹ֥ר אֵלַ֥י כׇּל־הַ֝יּ֗וֹם אַיֵּ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ׃Fueron mis lágrimas mi pan de día y de noche, cuando me dicen todo el día: «¿Dónde está tu Elohim?».
  5. 5אֵ֤לֶּה אֶזְכְּרָ֨ה׀ וְאֶשְׁפְּכָ֬ה עָלַ֨י׀ נַפְשִׁ֗י כִּ֤י אֶעֱבֹ֨ר׀ בַּסָּךְ֮ אֶדַּדֵּ֗ם עַד־בֵּ֥ית־אֱלֹ֫הִ֥ים בְּקוֹל־רִנָּ֥ה וְתוֹדָ֗ה הָמ֥וֹן חוֹגֵֽג׃Esto recuerdo, y derramo sobre mí mi alma: cómo avanzaba entre la multitud, los conducía hasta la casa de Elohim, con voz de júbilo y de acción de gracias, muchedumbre en fiesta.
  6. 6מַה־תִּשְׁתּ֬וֹחֲחִ֨י׀ נַפְשִׁי֮ וַתֶּהֱמִ֢י עָ֫לָ֥י הוֹחִ֣לִי לֵ֭אלֹהִים כִּי־ע֥וֹד אוֹדֶ֗נּוּ יְשׁוּע֥וֹת פָּנָֽיו׃¿Por qué te abates, alma mía, y te turbas dentro de mí? Espera en Elohim, pues aún he de alabarlo, salvación de su rostro.
  7. 7אֱֽלֹהַ֗י עָלַי֮ נַפְשִׁ֢י תִשְׁתּ֫וֹחָ֥ח עַל־כֵּ֗ן אֶ֭זְכׇּרְךָ מֵאֶ֣רֶץ יַרְדֵּ֑ן וְ֝חֶרְמוֹנִ֗ים מֵהַ֥ר מִצְעָֽר׃Elohim mío, mi alma se abate dentro de mí; por eso te recuerdo desde la tierra del Yardén, y desde los Jermonim, desde el monte Mitsár.
  8. 8תְּהוֹם־אֶל־תְּה֣וֹם ק֭וֹרֵא לְק֣וֹל צִנּוֹרֶ֑יךָ כׇּֽל־מִשְׁבָּרֶ֥יךָ וְ֝גַלֶּ֗יךָ עָלַ֥י עָבָֽרוּ׃Un abismo llama a otro abismo al estruendo de tus cascadas; todas tus olas y tus torrentes han pasado sobre mí.
  9. 9יוֹמָ֤ם׀ יְצַוֶּ֬ה יְהֹוָ֨ה׀ חַסְדּ֗וֹ וּ֭בַלַּיְלָה שִׁירֹ֣ה עִמִּ֑י תְּ֝פִלָּ֗ה לְאֵ֣ל חַיָּֽי׃De día el Eterno ordena su bondad, y de noche su cántico está conmigo, oración al Dios de mi vida.
  10. 10אוֹמְרָ֤ה׀ לְאֵ֥ל סַלְעִי֮ לָמָ֢ה שְׁכַ֫חְתָּ֥נִי לָֽמָּה־קֹדֵ֥ר אֵלֵ֗ךְ בְּלַ֣חַץ אוֹיֵֽב׃Diré al Dios, mi roca: «¿Por qué me has olvidado? ¿Por qué he de andar enlutado por la opresión del enemigo?».
  11. 11בְּרֶ֤צַח׀ בְּֽעַצְמוֹתַ֗י חֵרְפ֥וּנִי צוֹרְרָ֑י בְּאׇמְרָ֥ם אֵלַ֥י כׇּל־הַ֝יּ֗וֹם אַיֵּ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ׃Como quien quebranta mis huesos, mis adversarios me afrentan, diciéndome todo el día: «¿Dónde está tu Elohim?».
  12. 12מַה־תִּשְׁתּ֬וֹחֲחִ֨י׀ נַפְשִׁי֮ וּֽמַה־תֶּהֱמִ֢י עָ֫לָ֥י הוֹחִ֣ילִי לֵ֭אלֹהִים כִּי־ע֣וֹד אוֹדֶ֑נּוּ יְשׁוּעֹ֥ת פָּ֝נַ֗י וֵאלֹהָֽי׃ {פ}¿Por qué te abates, alma mía, y por qué te turbas dentro de mí? Espera en Elohim, pues aún he de alabarlo, salvación de mi rostro y Elohim mío.