Séfer haJinuj·Precepto 16886 / 615
En papel →

Precepto 168

Que el impuro no coma de las ofrendas sagradas

Que el impuro no coma de las ofrendas sagradas hasta que se sumerja y se ponga su sol; y si su impureza es de las que requieren expiación, hasta que ofrezca su expiación, como está dicho: «de nada sagrado tocarás» (Vayikrá 12:4). Y así dice el Sifrá (Tazría 1:8): «de nada sagrado tocarás y al Santuario no entrarás» —del mismo modo que quien entra al Santuario en estado de impureza es castigado con karet, también quien come ofrendas en estado de impureza es castigado con karet. Y decimos en Makot (14b) que «de nada sagrado tocarás» es la advertencia al que come. ¿Dices que es al que come, o no es sino al que toca? Y demás, como aparece allí.

שֶׁלֹּא יֹאכַל טָמֵא מִן הַקֳּדָשִׁים – שֶׁלֹּא יֹאכַל טָמֵא מִן הַקֳּדָשִׁים עַד שֶׁיִּטְבֹּל וְיַעֲרִיב שִׁמְשׁוֹ, וְאִם הוּא טָמֵא שֶׁצָּרִיךְ כַּפָּרָה עַד שֶׁיָּבִיא כַּפָּרָתוֹ, שֶׁנֶּאֱמַר (ויקרא יב ד) בְּכָל קֹדֶשׁ לֹא תִגָּע. וּלְשׁוֹן סִפְרָא (תזריע א ח) בְּכָל קֹדֶשׁ לֹא תִגָּע וְאֶל הַמִּקְדָּשׁ לֹא תָבֹא, מָה מִקְדָּשׁ הַנִּכְנָס בּוֹ בְּטֻמְאָה עָנוּשׁ כָּרֵת, אַף הָאוֹכֵל קָדָשִׁים בְּטֻמְאָה עָנוּשׁ כָּרֵת. וְאָמְרִינַן בְּמַכּוֹת (יד ב) בְּכָל קֹדֶשׁ לֹא תִגָּע, אַזְהָרָה לָאוֹכֵל, אַתָּה אוֹמֵר לָאוֹכֵל אוֹ אֵינוֹ אֶלָּא לַנּוֹגֵעַ, וכו' כִּדְאִיתָא הָתָם.

De las raíces del precepto: lo que escribimos más arriba (precepto 95), fijar en nuestras almas el temor del Santuario y de sus ofrendas sagradas. Por eso no corresponde que las coman sino los puros, pues la pureza es elevación y honra en el hombre, como bien sabe todo el que entiende.

מִשָּׁרְשֵׁי הַמִּצְוָה. מָה שֶׁכָּתַבְנוּ לְמַעְלָה (מצוה צה) לִקְבֹּעַ בְּנַפְשׁוֹתֵינוּ יִרְאַת הַמִּקְדָּשׁ וְקָדָשָׁיו, וְלָכֵן אֵין רָאוּי שֶׁיֹּאכְלוּם רַק הַטְּהוֹרִים, כִּי הַטָּהֳרָה מַעֲלָה וְכָבוֹד בָּאָדָם, כַּיָּדוּעַ לְכָל מֵבִין.

De las leyes del precepto: lo que dijeron, de bendita memoria (Zevajim 33b), que la impureza por la que se es responsable es aquella en que uno se contaminó con impureza de la Torá, por la que se es responsable de karet —es decir, respecto de la entrada al Santuario y a sus ofrendas sagradas, como escribimos más arriba (precepto 123). Y lo que dijeron, de bendita memoria (Zevajim 34a), que no se es responsable por comer una ofrenda que tiene quien la permita hasta que se ofrezcan los elementos que la permiten —es decir, las emurin. E igualmente nos enseñaron, de bendita memoria (Meilá 10a), que todo aquello que tiene quien lo permita, no se es responsable por ello a causa de piggul, ni de notar, ni a causa de impureza, hasta que se ofrezcan según su ley los elementos que lo permiten; y todo aquello que no tiene quien lo permita, desde que se santificó en el utensilio se es responsable por ello. Y el resto de sus detalles, en el capítulo trece de Zevajim [Leyes de los consagrados descalificados, cap. 18].

מִדִּינֵי הַמִּצְוָה. מָה שֶׁאָמְרוּ זִכְרוֹנָם לִבְרָכָה (זבחים לג ב) שֶׁהַטֻּמְאָה שֶׁחַיָּבִין עָלֶיהָ הִיא שֶׁנִּטְמָא בְּטֻמְאָה דְּאוֹרָיְתָא שֶׁחַיָּבִין עָלֶיהָ כָּרֵת, פֵּרוּשׁ עַל בִּיאַת מִקְדָּשׁ וְקָדָשָׁיו כְּמוֹ שֶׁכָּתַבְנוּ לְמַעְלָה (מצוה קכג). וּמָה שֶׁאָמְרוּ זִכְרוֹנָם לִבְרָכָה, (זבחים לד א) שֶׁאֵין חַיָּבִין עַל אֲכִילַת קֹדֶשׁ שֶׁיֵּשׁ לוֹ מַתִּירִין עַד שֶׁיִּקְרְבוּ מַתִּירָיו כְּלוֹמַר הָאֵמוּרִין, וּכְמוֹ כֵן הוֹרוּנוּ זִכְרוֹנָם לִבְרָכָה (מעילה י א) שֶׁכָּל שֶׁיֵּשׁ לוֹ מַתִּירִין אֵין חַיָּבִין עָלָיו מִשּׁוּם פִּגּוּל אוֹ נוֹתָר אוֹ מִשּׁוּם טָמֵא עַד שֶׁיִּקְרְבוּ מַתִּירָיו כְּהִלְכָתָן, וְכֹל שֶׁאֵין לוֹ מַתִּירִין כֵּוָן שֶׁקָּדַשׁ בַּכְּלִי חַיָּבִין עָלָיו. וְיֶתֶר פְּרָטֶיהָ בְּפֶרֶק שְׁלֹשָׁה עָשָׂר מִזְּבָחִים [הלכות פסולי המוקדשין פי"ח]

Y rige en tiempo del Templo, en hombres y mujeres. Y quien la transgrede y come un kazáit de carne de ofrenda pura, o carne de ofrenda impura estando él aún impuro con impureza de la Torá, deliberadamente y antes de sumergirse, es responsable de karet. Por inadvertencia, ofrece una ofrenda de monto variable, como se escribió más arriba. Y si comió después de sumergirse, antes de que se pusiera su sol, o antes de ofrecer su expiación —como la mujer que ha dado a luz, que necesita ofrecer una ofrenda— y así todo el que requiere expiación, recibe azotes y no es responsable de karet, pues está dicho a propósito de este karet: «y su impureza está sobre él» (Vayikrá 7:20), y explicaron, de bendita memoria, hasta que toda su impureza esté sobre él. Y si estaba impuro con impureza de origen rabínico, no recibe azotes; y ni hace falta decir que no es responsable de karet, sino que le aplican los golpes de corrección.

וְנוֹהֶגֶת בִּזְמַן הַבַּיִת בִּזְכָרִים וּנְקֵבוֹת. וְעוֹבֵר עָלֶיהָ וְאָכַל כַּזַּיִת בְּשַׂר קֹדֶשׁ טָהוֹר, אוֹ בְּשַׂר קֹדֶשׁ טָמֵא בְּעוֹדֶנּוּ טָמֵא טֻמְאָה דְּאוֹרָיְתָא, בְּמֵזִיד קֹדֶם שֶׁיִּטְבֹּל, חַיָּב כָּרֵת. בְּשׁוֹגֵג, מֵבִיא קָרְבָּן עוֹלֶה וְיוֹרֵד, כְּמוֹ שֶׁכָּתוּב לְמַעְלָה. וְאִם אָכַל אַחַר שֶׁטָּבַל קֹדֶם שֶׁיַּעֲרִיב שִׁמְשׁוֹ אוֹ קֹדֶם שֶׁיָּבִיא כַּפָּרָתוֹ כְּמוֹ הַיּוֹלֶדֶת שֶׁצְּרִיכָה לְהָבִיא קָרְבָּן. וְכֵן כָּל הַצָּרִיךְ לְכַפָּרָה לוֹקֶה וְאֵינוֹ חַיָּב כָּרֵת, שֶׁנֶּאֱמַר בְּעִנְיַן כָּרֵת זֶה (ויקרא ז כ) וְטֻמְאָתוֹ עָלָיו, וּפֵרְשׁוּ זִכְרוֹנָם לִבְרָכָה עַד שֶׁתִּהְיֶה כָּל טֻמְאָתוֹ עָלָיו. וְאִם הָיָה טָמֵא בְּטֻמְאָה שֶׁל דִּבְרֵיהֶם, אֵינוֹ לוֹקֶה. וְאֵין צָרִיךְ לוֹמַר שֶׁאֵין חַיָּב כָּרֵת, אֶלָּא מַכִּין אוֹתוֹ מַכַּת מַרְדּוּת.