Séfer haJinuj·Precepto 39330 / 615
En papel →

Precepto 39

La codicia

No codiciar: no concebir en nuestro pensamiento alguna treta para tomar para nosotros lo que pertenece a otro de nuestros hermanos, como está dicho: «No codicies la casa de tu prójimo», etc. (Shemot 20:14). Y ya demostraron nuestros sabios de bendita memoria (Mejilta, Yitró), a partir de otro versículo donde está escrito: «No codicies… y lo tomes para ti» (Devarim 7:25), que la prohibición del precepto negativo de «no codicies» no se consuma hasta que se realice con ello un acto. Y aun si entregó el dinero a su compañero por el objeto, transgrede igualmente el precepto negativo de «no codicies», pues la prohibición de «no codicies» no queda subsanada con la entrega del dinero mientras lo haya tomado de él por la fuerza. Esta es la interpretación verdadera según nuestros maestros de bendita memoria.

שֶׁלֹּא לַחְמֹד – שֶׁלֹּא לְהַעֲלוֹת בְּמַחְשַׁבְתֵּנוּ לַעֲשׂוֹת תַּחְבּוּלָה לָקַחַת לָנוּ מָה שֶׁהוּא לְזוּלָתֵנוּ מֵאַחֵינוּ, שֶׁנֶּאֱמַר (שמות כ יד) לֹא תַחְמֹד בֵּית רֵעֶךָ וְגוֹ'. וּכְבָר הוֹכִיחוּ ז"ל (מכילתא יתרו) מִפָּסוּק אַחֵר דִּכְתִיב (דברים ז כה) לֹא תַחְמֹד וְגוֹ' וְלָקַחְתָּ לָךְ. שֶׁאִסּוּר לָאו דְּלֹא תַחְמֹד אֵינוֹ נִגְמָר עַד שֶׁיַּעֲשֶׂה בּוֹ מַעֲשֶׂה. וַאֲפִילּוּ נָתַן הַדָּמִים לַחֲבֵרוֹ עַל הַחֵפֶץ, עוֹבֵר גַּם כֵּן עַל לָאו דְּלֹא תַחְמֹד, שֶׁאֵין לָאו דְּלֹא תַחְמֹד נִתְקַן בִּנְתִינַת הַדָּמִים כָּל זְמַן שֶׁדֶּרֶךְ הֶכְרֵחַ לְקָחוֹ מִמֶּנּוּ, כֵּן הוּא הַפֵּרוּשׁ הָאֲמִתִּי לְרַבּוֹתֵינוּ ז"ל.

Entre las raíces de este precepto está que este es un mal pensamiento, y le acarrea al hombre muchos tropiezos. Pues una vez que fije en su mente tomar de él aquello que codició, movido por ese deseo malo, no reparará en nada: si su compañero no quiere vendérselo, se lo arrebatará por la fuerza, y si este se le opone, es posible que lo mate —como hallamos en Navot, que fue muerto por su viña, que Ajav le había codiciado (véase Hiljot Guezelá vaAvedá, cap. 1, ley 11).

מִשָּׁרְשֵׁי מִצְוָה זוֹ, לְפִי שֶׁמַּחְשָׁבָה רָעָה הִיא זוֹ וְגוֹרֶמֶת לוֹ לָאָדָם תַּקָּלוֹת הַרְבֵּה, שֶׁאַחַר שֶׁיִּקְבַּע בְּמַחְשַׁבְתּוֹ לָקַחַת מִמֶּנּוּ אוֹתוֹ הַדָּבָר שֶׁחָמַד מִתּוֹךְ אוֹתָהּ תַּאֲוָה רָעָה לֹא יַשְׁגִּיחַ בְּשׁוּם דָּבָר, וְאִם לֹא יִרְצֶה חֲבֵרוֹ לְמָכְרוֹ יֶאֱנֹס אוֹתוֹ מִמֶּנּוּ, וְאִם יַעֲמֹד כְּנֶגְדּוֹ אֶפְשָׁר שֶׁיַּהַרְגֶנּוּ, כַּאֲשֶׁר מָצִינוּ בְּנָבוֹת שֶׁנֶּהֱרַג עַל כַּרְמוֹ שֶׁחָמַד מִמֶּנּוּ אַחְאָב (עיין הלכות גזילה ואבידה פ' א' ה' י"א).

Las leyes del precepto —cuánto conviene alejarse mucho de esta mala midá— están explicadas en diversos lugares de la Guemará de forma dispersa, y en los midrashim (parte 5, final del símbolo 359).

דִּינֵי הַמִּצְוָה, אֵיךְ רָאוּי לְהִתְרַחֵק הַרְבֵּה מִן הַמִּדָּה הָרָעָה הַזֹּאת, מְבֹאָרִים בִּמְקוֹמוֹת בַּגְּמָרָא בְּפִזּוּר וּבַמִּדְרָשׁוֹת (ח"ה סוף סימן שנט).

Y rige en todo lugar y en todo tiempo, en hombres y mujeres. Y quien la transgrede y codicia, aun habiendo realizado con ello algún acto, no es pasible de azotes, porque es algo que admite reparación —pues incluso si se lo arrebató por la fuerza, queda sujeto a restitución. Aun así, es como quien transgrede el mandato del Rey, ensalzado sea, y muchos son los emisarios que tiene el Rey, ensalzado sea, para cobrarle Su venganza.

וְנוֹהֶגֶת בְּכָל מָקוֹם וּבְכָל זְמַן בִּזְכָרִים וּנְקֵבוֹת. וְעוֹבֵר עָלֶיהָ וְחָמַד, וַאֲפִלּוּ עָשָׂה בּוֹ שׁוּם מַעֲשֶׂה אֵינוֹ חַיָּב מַלְקוּת, לְפִי שֶׁהוּא דָּבָר שֶׁנִּתָּן לְהִשָּׁבוֹן, שֶׁהֲרֵי אֲפִלּוּ אֲנָסוֹ מִמֶּנּוּ לְהִשָּׁבוֹן נִתָּן. וּמִכָּל מָקוֹם הֲרֵי הוּא כְּעוֹבֵר עַל מִצְוַת הַמֶּלֶךְ יִתְעַלֶּה, וְכַמָּה שְׁלוּחִים יֵשׁ לַמֶּלֶךְ יִתְעַלֶּה לִטּוֹל נִקְמָתוֹ מִמֶּנּוּ.