Josué Capítulo 5
יְהוֹשֻׁעַ
¿Por qué motivo lo envías?
- 1וַיְהִ֣י כִשְׁמֹ֣עַ כׇּל־מַלְכֵ֣י הָאֱמֹרִ֡י אֲשֶׁר֩ בְּעֵ֨בֶר הַיַּרְדֵּ֜ן יָ֗מָּה וְכׇל־מַלְכֵ֤י הַֽכְּנַעֲנִי֙ אֲשֶׁ֣ר עַל־הַיָּ֔ם אֵ֠ת אֲשֶׁר־הוֹבִ֨ישׁ יְהֹוָ֜ה אֶת־מֵ֧י הַיַּרְדֵּ֛ן מִפְּנֵ֥י בְנֵי־יִשְׂרָאֵ֖ל עַד־[עׇבְרָ֑ם] (עברנו) וַיִּמַּ֣ס לְבָבָ֗ם וְלֹא־הָ֨יָה בָ֥ם עוֹד֙ ר֔וּחַ מִפְּנֵ֖י בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃Vayhí jishmóa kol-maljéi ha’emorí asher be’éver hayardén yama vejol-maljéi hakena’ani asher al-hayam et asher-hovish Adonai et-mei hayardén mipenéi venei-Yisrael ad-ovram vayimás levavam velo-haya vam od ruaj mipenéi benéi YisraelY sucedió que al oír todos los reyes del emorí que estaban al otro lado del Yardén, hacia el occidente, y todos los reyes del kenaaní que estaban junto al mar, que HaShem había secado las aguas del Yardén delante de los hijos de Yisrael hasta que cruzaron, se derritió su corazón y no hubo más aliento en ellos a causa de los hijos de Yisrael.
- 2בָּעֵ֣ת הַהִ֗יא אָמַ֤ר יְהֹוָה֙ אֶל־יְהוֹשֻׁ֔עַ עֲשֵׂ֥ה לְךָ֖ חַֽרְב֣וֹת צֻרִ֑ים וְשׁ֛וּב מֹ֥ל אֶת־בְּנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֖ל שֵׁנִֽית׃Ba’et hahí amar Adonai el-yehoshúa asé lejá jarvot tsurim veshuv mol et-benei-Yisrael shenitEn aquel tiempo dijo HaShem a Yehoshúa: «Hazte cuchillos de pedernal, y vuelve a circuncidar a los hijos de Yisrael por segunda vez».
- 3וַיַּעַשׂ־ל֥וֹ יְהוֹשֻׁ֖עַ חַֽרְב֣וֹת צֻרִ֑ים וַיָּ֙מׇל֙ אֶת־בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֶל־גִּבְעַ֖ת הָעֲרָלֽוֹת׃Vaya’as-lo yehoshúa jarvot tsurim vayamol et-benéi Yisrael el-giv’at ha’aralotY se hizo Yehoshúa cuchillos de pedernal, y circuncidó a los hijos de Yisrael en Guivat Haaralot.
- 4וְזֶ֥ה הַדָּבָ֖ר אֲשֶׁר־מָ֣ל יְהוֹשֻׁ֑עַ כׇּל־הָעָ֣ם הַיֹּצֵא֩ מִמִּצְרַ֨יִם הַזְּכָרִ֜ים כֹּ֣ל׀ אַנְשֵׁ֣י הַמִּלְחָמָ֗ה מֵ֤תוּ בַמִּדְבָּר֙ בַּדֶּ֔רֶךְ בְּצֵאתָ֖ם מִמִּצְרָֽיִם׃Vezé hadavar asher-mal yehoshúa kol-ha’am hayotse mimitsráyim hazejarim kol anshéi hamiljamá metu vamidbar badérej betsetam mimitsráyimY esta es la razón por la cual circuncidó Yehoshúa: todo el pueblo que salió de Mitsráyim, los varones, todos los hombres de guerra, murieron en el desierto, en el camino, al salir de Mitsráyim.
- 5כִּֽי־מֻלִ֣ים הָי֔וּ כׇּל־הָעָ֖ם הַיֹּצְאִ֑ים וְכׇל־הָ֠עָ֠ם הַיִּלֹּדִ֨ים בַּמִּדְבָּ֥ר בַּדֶּ֛רֶךְ בְּצֵאתָ֥ם מִמִּצְרַ֖יִם לֹא־מָֽלוּ׃Ki-mulim hayú kol-ha’am hayots’im vejol-ha’am hayilodim bamidbar badérej betsetam mimitsráyim lo-maluPues circuncidados estaban todos los que salieron, pero todo el pueblo nacido en el desierto, en el camino, al salir de Mitsráyim, no fue circuncidado.
- 6כִּ֣י׀ אַרְבָּעִ֣ים שָׁנָ֗ה הָלְכ֣וּ בְנֵֽי־יִשְׂרָאֵל֮ בַּמִּדְבָּר֒ עַד־תֹּ֨ם כׇּל־הַגּ֜וֹי אַנְשֵׁ֤י הַמִּלְחָמָה֙ הַיֹּצְאִ֣ים מִמִּצְרַ֔יִם אֲשֶׁ֥ר לֹא־שָׁמְע֖וּ בְּק֣וֹל יְהֹוָ֑ה אֲשֶׁ֨ר נִשְׁבַּ֤ע יְהֹוָה֙ לָהֶ֔ם לְבִלְתִּ֞י הַרְאוֹתָ֣ם אֶת־הָאָ֗רֶץ אֲשֶׁר֩ נִשְׁבַּ֨ע יְהֹוָ֤ה לַֽאֲבוֹתָם֙ לָ֣תֶת לָ֔נוּ אֶ֛רֶץ זָבַ֥ת חָלָ֖ב וּדְבָֽשׁ׃Ki arba’im shaná haljú venei-Yisrael bamidbar ad-tom kol-hagói anshéi hamiljama hayots’im mimitsráyim asher lo-shamú bekol Adonai asher nishbá Adonai lahem leviltí harotam et-ha’arets asher nishbá Adonai la’avotam látet lanu erets zavat jalav udevashPues cuarenta años anduvieron los hijos de Yisrael por el desierto, hasta que se consumió toda la nación, los hombres de guerra que salieron de Mitsráyim, que no escucharon la voz de HaShem; a quienes juró HaShem que no les haría ver la tierra que HaShem había jurado a sus padres darnos, tierra que mana leche y miel.
- 7וְאֶת־בְּנֵיהֶם֙ הֵקִ֣ים תַּחְתָּ֔ם אֹתָ֖ם מָ֣ל יְהוֹשֻׁ֑עַ כִּֽי־עֲרֵלִ֣ים הָי֔וּ כִּ֛י לֹֽא־מָ֥לוּ אוֹתָ֖ם בַּדָּֽרֶךְ׃Ve’et-beneihem hekim tajtam otam mal yehoshúa ki-arelim hayú ki lo-malu otam badárejY a los hijos de ellos levantó en su lugar; a ellos circuncidó Yehoshúa, pues incircuncisos estaban, porque no los habían circuncidado en el camino.
- 8וַיְהִ֛י כַּאֲשֶׁר־תַּ֥מּוּ כׇל־הַגּ֖וֹי לְהִמּ֑וֹל וַיֵּשְׁב֥וּ תַחְתָּ֛ם בַּֽמַּחֲנֶ֖ה עַ֥ד חֲיוֹתָֽם׃Vayhí ka’asher-tamu jol-hagói lehimol vayeshvú tajtam bamajané ad jayotamY sucedió que cuando toda la nación terminó de ser circuncidada, permanecieron en su lugar en el campamento hasta que sanaron.
- 9וַיֹּ֤אמֶר יְהֹוָה֙ אֶל־יְהוֹשֻׁ֔עַ הַיּ֗וֹם גַּלּ֛וֹתִי אֶת־חֶרְפַּ֥ת מִצְרַ֖יִם מֵעֲלֵיכֶ֑ם וַיִּקְרָ֞א שֵׁ֣ם הַמָּק֤וֹם הַהוּא֙ גִּלְגָּ֔ל עַ֖ד הַיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃Vayómer Adonai el-yehoshúa hayom galoti et-jerpat Mitsraim me’aleijem vayikrá shem hamakom hahu gilgal ad hayom hazéY dijo HaShem a Yehoshúa: «Hoy he removido de sobre ustedes la afrenta de Mitsráyim». Y llamó el nombre de aquel lugar Guilgal, hasta el día de hoy.
- 10וַיַּחֲנ֥וּ בְנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֖ל בַּגִּלְגָּ֑ל וַיַּעֲשׂ֣וּ אֶת־הַפֶּ֡סַח בְּאַרְבָּעָה֩ עָשָׂ֨ר י֥וֹם לַחֹ֛דֶשׁ בָּעֶ֖רֶב בְּעַֽרְב֥וֹת יְרִיחֽוֹ׃Vayajanú venei-Yisrael bagilgal vaya’asú et-hapésaj be’arba’a asar yom lajódesh ba’érev be’arvot yerijóY acamparon los hijos de Yisrael en Guilgal, y celebraron el Pésaj el día catorce del mes, por la tarde, en las llanuras de Yerijó.
- 11וַיֹּ֨אכְל֜וּ מֵעֲב֥וּר הָאָ֛רֶץ מִמׇּחֳרַ֥ת הַפֶּ֖סַח מַצּ֣וֹת וְקָל֑וּי בְּעֶ֖צֶם הַיּ֥וֹם הַזֶּֽה׃Vayojlú me’avur ha’arets mimojorat hapésaj matsot vekalúi be’étsem hayom hazéY comieron del producto de la tierra al día siguiente del Pésaj, matsot y grano tostado, en ese mismo día.
- 12וַיִּשְׁבֹּ֨ת הַמָּ֜ן מִֽמׇּחֳרָ֗ת בְּאׇכְלָם֙ מֵעֲב֣וּר הָאָ֔רֶץ וְלֹא־הָ֥יָה ע֛וֹד לִבְנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל מָ֑ן וַיֹּאכְל֗וּ מִתְּבוּאַת֙ אֶ֣רֶץ כְּנַ֔עַן בַּשָּׁנָ֖ה הַהִֽיא׃Vayishbot hamán mimojorat be’ojlam me’avur ha’arets velo-haya od livnéi Yisrael man vayojlú mitevu’at erets Kena’an bashaná hahíY cesó el mán al día siguiente, cuando comieron del producto de la tierra; y no hubo más mán para los hijos de Yisrael, y comieron del fruto de la tierra de Kenáan en aquel año.
- 13וַיְהִ֗י בִּֽהְי֣וֹת יְהוֹשֻׁ֘עַ֮ בִּֽירִיחוֹ֒ וַיִּשָּׂ֤א עֵינָיו֙ וַיַּ֔רְא וְהִנֵּה־אִישׁ֙ עֹמֵ֣ד לְנֶגְדּ֔וֹ וְחַרְבּ֥וֹ שְׁלוּפָ֖ה בְּיָד֑וֹ וַיֵּ֨לֶךְ יְהוֹשֻׁ֤עַ אֵלָיו֙ וַיֹּ֣אמֶר ל֔וֹ הֲלָ֥נוּ אַתָּ֖ה אִם־לְצָרֵֽינוּ׃Vayhí bihyot yehoshúa birijó vayisá einav vayar vehine-ish omed lenegdó vejarbó shelufá beyadó vayélej yehoshúa elav vayómer lo halanu atá im-letsareinuY sucedió que estando Yehoshúa en Yerijó, alzó sus ojos y vio, y he aquí un hombre de pie frente a él, con su espada desenvainada en su mano. Y fue Yehoshúa hacia él y le dijo: «¿Eres de los nuestros o de nuestros adversarios?».
- 14וַיֹּ֣אמֶר׀ לֹ֗א כִּ֛י אֲנִ֥י שַׂר־צְבָֽא־יְהֹוָ֖ה עַתָּ֣ה בָ֑אתִי וַיִּפֹּל֩ יְהוֹשֻׁ֨עַ אֶל־פָּנָ֥יו אַ֙רְצָה֙ וַיִּשְׁתָּ֔חוּ וַיֹּ֣אמֶר ל֔וֹ מָ֥ה אֲדֹנִ֖י מְדַבֵּ֥ר אֶל־עַבְדּֽוֹ׃Vayómer lo ki aní sar-tseva-Adonai atá vati vayipol yehoshúa el-panav artsa vayishtaju vayómer lo ma Adonai medaber el-avdóY dijo: «No, pues yo soy el jefe del ejército de HaShem; ahora he venido». Y cayó Yehoshúa sobre su rostro a tierra y se postró, y le dijo: «¿Qué dice mi señor a su siervo?».
- 15וַיֹּ֩אמֶר֩ שַׂר־צְבָ֨א יְהֹוָ֜ה אֶל־יְהוֹשֻׁ֗עַ שַׁל־נַֽעַלְךָ֙ מֵעַ֣ל רַגְלֶ֔ךָ כִּ֣י הַמָּק֗וֹם אֲשֶׁ֥ר אַתָּ֛ה עֹמֵ֥ד עָלָ֖יו קֹ֣דֶשׁ ה֑וּא וַיַּ֥עַשׂ יְהוֹשֻׁ֖עַ כֵּֽן׃Vayomer sar-tsevá Adonai el-yehoshúa shal-na’alja me’al ragleja ki hamakom asher atá omed alav kódesh hu vaya’as yehoshúa kenY dijo el jefe del ejército de HaShem a Yehoshúa: «Quita tu sandalia de sobre tu pie, pues el lugar sobre el cual estás de pie, santo es». Y así hizo Yehoshúa.