Génesis Capítulo 47

בְּרֵאשִׁית

  1. 1וַיָּבֹ֣א יוֹסֵף֮ וַיַּגֵּ֣ד לְפַרְעֹה֒ וַיֹּ֗אמֶר אָבִ֨י וְאַחַ֜י וְצֹאנָ֤ם וּבְקָרָם֙ וְכׇל־אֲשֶׁ֣ר לָהֶ֔ם בָּ֖אוּ מֵאֶ֣רֶץ כְּנָ֑עַן וְהִנָּ֖ם בְּאֶ֥רֶץ גֹּֽשֶׁן׃Vayavó Yosef vayaged lefar’ó vayómer aví ve’ajái vetsonam uvekaram vejol-asher lahem bau me’erets Kena’an vehinam be’erets goshenY vino Yosef y comunicó a Paró, y dijo: «Mi padre y mis hermanos, y sus ovejas y sus vacas y todo lo que es de ellos, han venido de la tierra de Kenáan, y helos aquí en la tierra de Goshen».
  2. 2וּמִקְצֵ֣ה אֶחָ֔יו לָקַ֖ח חֲמִשָּׁ֣ה אֲנָשִׁ֑ים וַיַּצִּגֵ֖ם לִפְנֵ֥י פַרְעֹֽה׃Umiktsé ejav lakaj jamishá anashim vayatsigem lifnéi far’óY de entre sus hermanos tomó cinco hombres, y los presentó ante Paró.
  3. 3וַיֹּ֧אמֶר פַּרְעֹ֛ה אֶל־אֶחָ֖יו מַה־מַּעֲשֵׂיכֶ֑ם וַיֹּאמְר֣וּ אֶל־פַּרְעֹ֗ה רֹעֵ֥ה צֹאן֙ עֲבָדֶ֔יךָ גַּם־אֲנַ֖חְנוּ גַּם־אֲבוֹתֵֽינוּ׃Vayómer par’ó el-ejav ma-ma’aseijem vayomrú el-par’ó ro’é tson avadeja gam-anajnu gam-avoteinuY dijo Paró a sus hermanos: «¿Cuál es su oficio?» Y dijeron a Paró: «Pastores de ovejas son tus siervos, tanto nosotros como nuestros padres».
  4. 4וַיֹּאמְר֣וּ אֶל־פַּרְעֹ֗ה לָג֣וּר בָּאָ֘רֶץ֮ בָּ֒אנוּ֒ כִּי־אֵ֣ין מִרְעֶ֗ה לַצֹּאן֙ אֲשֶׁ֣ר לַעֲבָדֶ֔יךָ כִּֽי־כָבֵ֥ד הָרָעָ֖ב בְּאֶ֣רֶץ כְּנָ֑עַן וְעַתָּ֛ה יֵֽשְׁבוּ־נָ֥א עֲבָדֶ֖יךָ בְּאֶ֥רֶץ גֹּֽשֶׁן׃Vayomrú el-par’ó lagur ba’arets banú ki-ein mir’é latson asher la’avadeja ki-javed hara’av be’erets Kena’an ve’atá yeshvu-na avadeja be’erets goshenY dijeron a Paró: «A residir en la tierra hemos venido, porque no hay pasto para las ovejas que son de tus siervos, pues grave es el hambre en la tierra de Kenáan; y ahora, habiten por favor tus siervos en la tierra de Goshen».
  5. 5וַיֹּ֣אמֶר פַּרְעֹ֔ה אֶל־יוֹסֵ֖ף לֵאמֹ֑ר אָבִ֥יךָ וְאַחֶ֖יךָ בָּ֥אוּ אֵלֶֽיךָ׃Vayómer par’ó el-Yosef lemor avija ve’ajeja bau elejaY dijo Paró a Yosef, diciendo: «Tu padre y tus hermanos han venido a ti.
  6. 6אֶ֤רֶץ מִצְרַ֙יִם֙ לְפָנֶ֣יךָ הִ֔וא בְּמֵיטַ֣ב הָאָ֔רֶץ הוֹשֵׁ֥ב אֶת־אָבִ֖יךָ וְאֶת־אַחֶ֑יךָ יֵשְׁבוּ֙ בְּאֶ֣רֶץ גֹּ֔שֶׁן וְאִם־יָדַ֗עְתָּ וְיֶשׁ־בָּם֙ אַנְשֵׁי־חַ֔יִל וְשַׂמְתָּ֛ם שָׂרֵ֥י מִקְנֶ֖ה עַל־אֲשֶׁר־לִֽי׃Erets Mitsraim lefaneja hiv bemeitav ha’arets hoshev et-avija ve’et-ajeja yeshvu be’erets goshen ve’im-yadata veyesh-bam anshei-jáyil vesamtam saréi mikné al-asher-liLa tierra de Mitsráyim ante ti está; en lo mejor de la tierra asienta a tu padre y a tus hermanos; que habiten en la tierra de Goshen, y si conoces que hay entre ellos hombres capaces, ponlos como jefes de ganado sobre lo que es mío».
  7. 7וַיָּבֵ֤א יוֹסֵף֙ אֶת־יַֽעֲקֹ֣ב אָבִ֔יו וַיַּֽעֲמִדֵ֖הוּ לִפְנֵ֣י פַרְעֹ֑ה וַיְבָ֥רֶךְ יַעֲקֹ֖ב אֶת־פַּרְעֹֽה׃Vayavé Yosef et-Yaakov aviv vaya’amidehu lifnéi far’ó vayvárej Yaakov et-par’óY trajo Yosef a Yaakov su padre y lo presentó ante Paró, y bendijo Yaakov a Paró.
  8. 8וַיֹּ֥אמֶר פַּרְעֹ֖ה אֶֽל־יַעֲקֹ֑ב כַּמָּ֕ה יְמֵ֖י שְׁנֵ֥י חַיֶּֽיךָ׃Vayómer par’ó el-Yaakov kamá yeméi shenéi jayejaY dijo Paró a Yaakov: «¿Cuántos son los días de los años de tu vida?»
  9. 9וַיֹּ֤אמֶר יַעֲקֹב֙ אֶל־פַּרְעֹ֔ה יְמֵי֙ שְׁנֵ֣י מְגוּרַ֔י שְׁלֹשִׁ֥ים וּמְאַ֖ת שָׁנָ֑ה מְעַ֣ט וְרָעִ֗ים הָיוּ֙ יְמֵי֙ שְׁנֵ֣י חַיַּ֔י וְלֹ֣א הִשִּׂ֗יגוּ אֶת־יְמֵי֙ שְׁנֵי֙ חַיֵּ֣י אֲבֹתַ֔י בִּימֵ֖י מְגוּרֵיהֶֽם׃Vayómer Yaakov el-par’ó yemei shenéi megurái sheloshim ume’at shaná me’at vera’im hayu yemei shenéi jayái veló hisigu et-yemei shenei jayéi avotái biméi megureihemY dijo Yaakov a Paró: «Los días de los años de mis peregrinaciones son ciento treinta años; pocos y malos han sido los días de los años de mi vida, y no han alcanzado los días de los años de la vida de mis padres en los días de sus peregrinaciones».
  10. 10וַיְבָ֥רֶךְ יַעֲקֹ֖ב אֶת־פַּרְעֹ֑ה וַיֵּצֵ֖א מִלִּפְנֵ֥י פַרְעֹֽה׃Vayvárej Yaakov et-par’ó vayetsé milifnéi far’óY bendijo Yaakov a Paró, y salió de ante Paró.
  11. 11וַיּוֹשֵׁ֣ב יוֹסֵף֮ אֶת־אָבִ֣יו וְאֶת־אֶחָיו֒ וַיִּתֵּ֨ן לָהֶ֤ם אֲחֻזָּה֙ בְּאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם בְּמֵיטַ֥ב הָאָ֖רֶץ בְּאֶ֣רֶץ רַעְמְסֵ֑ס כַּאֲשֶׁ֖ר צִוָּ֥ה פַרְעֹֽה׃Vayoshev Yosef et-aviv ve’et-ejav vayitén lahem ajuza be’erets Mitsraim bemeitav ha’arets be’erets ramesés ka’asher tsivá far’óY asentó Yosef a su padre y a sus hermanos, y les dio posesión en la tierra de Mitsráyim, en lo mejor de la tierra, en la tierra de Raamsés, como ordenó Paró.
  12. 12וַיְכַלְכֵּ֤ל יוֹסֵף֙ אֶת־אָבִ֣יו וְאֶת־אֶחָ֔יו וְאֵ֖ת כׇּל־בֵּ֣ית אָבִ֑יו לֶ֖חֶם לְפִ֥י הַטָּֽף׃Vayjalkel Yosef et-aviv ve’et-ejav ve’et kol-beit aviv léjem lefí hatafY sustentó Yosef a su padre y a sus hermanos y a toda la casa de su padre con pan, conforme al número de los pequeños.
  13. 13וְלֶ֤חֶם אֵין֙ בְּכׇל־הָאָ֔רֶץ כִּֽי־כָבֵ֥ד הָרָעָ֖ב מְאֹ֑ד וַתֵּ֜לַהּ אֶ֤רֶץ מִצְרַ֙יִם֙ וְאֶ֣רֶץ כְּנַ֔עַן מִפְּנֵ֖י הָרָעָֽב׃Veléjem ein bejol-ha’arets ki-javed hara’av me’od vatélah erets Mitsraim ve’erets Kena’an mipenéi hara’avY pan no había en toda la tierra, pues el hambre era muy grave, y desfallecía la tierra de Mitsráyim y la tierra de Kenáan a causa del hambre.
  14. 14וַיְלַקֵּ֣ט יוֹסֵ֗ף אֶת־כׇּל־הַכֶּ֙סֶף֙ הַנִּמְצָ֤א בְאֶֽרֶץ־מִצְרַ֙יִם֙ וּבְאֶ֣רֶץ כְּנַ֔עַן בַּשֶּׁ֖בֶר אֲשֶׁר־הֵ֣ם שֹׁבְרִ֑ים וַיָּבֵ֥א יוֹסֵ֛ף אֶת־הַכֶּ֖סֶף בֵּ֥יתָה פַרְעֹֽה׃Vaylaket Yosef et-kol-hakesef hanimtsá ve’erets-Mitsraim uve’erets Kena’an bashéver asher-hem shovrim vayavé Yosef et-hakésef beita far’óY recogió Yosef toda la plata que se hallaba en la tierra de Mitsráyim y en la tierra de Kenáan, por el grano que ellos compraban, y trajo Yosef la plata a la casa de Paró.
  15. 15וַיִּתֹּ֣ם הַכֶּ֗סֶף מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֘יִם֮ וּמֵאֶ֣רֶץ כְּנַ֒עַן֒ וַיָּבֹ֩אוּ֩ כׇל־מִצְרַ֨יִם אֶל־יוֹסֵ֤ף לֵאמֹר֙ הָֽבָה־לָּ֣נוּ לֶ֔חֶם וְלָ֥מָּה נָמ֖וּת נֶגְדֶּ֑ךָ כִּ֥י אָפֵ֖ס כָּֽסֶף׃Vayitom hakésef me’erets Mitsraim ume’erets Kena’an vayavou jol-Mitsraim el-Yosef lemor hava-lanu léjem velama namut negdeja ki afés kásefY se acabó la plata de la tierra de Mitsráyim y de la tierra de Kenáan, y vinieron todos los de Mitsráyim a Yosef, diciendo: «Danos pan, ¿y por qué moriremos frente a ti?, pues se ha acabado la plata».
  16. 16וַיֹּ֤אמֶר יוֹסֵף֙ הָב֣וּ מִקְנֵיכֶ֔ם וְאֶתְּנָ֥ה לָכֶ֖ם בְּמִקְנֵיכֶ֑ם אִם־אָפֵ֖ס כָּֽסֶף׃Vayómer Yosef havú mikneijem ve’etená lajem bemikneijem im-afés kásefY dijo Yosef: «Den su ganado, y les daré a cambio de su ganado, si se ha acabado la plata».
  17. 17וַיָּבִ֣יאוּ אֶת־מִקְנֵיהֶם֮ אֶל־יוֹסֵף֒ וַיִּתֵּ֣ן לָהֶם֩ יוֹסֵ֨ף לֶ֜חֶם בַּסּוּסִ֗ים וּבְמִקְנֵ֥ה הַצֹּ֛אן וּבְמִקְנֵ֥ה הַבָּקָ֖ר וּבַחֲמֹרִ֑ים וַיְנַהֲלֵ֤ם בַּלֶּ֙חֶם֙ בְּכׇל־מִקְנֵהֶ֔ם בַּשָּׁנָ֖ה הַהִֽוא׃Vayavíu et-mikneihem el-Yosef vayitén lahem Yosef léjem basusim uvemikné hatsón uvemikné habakar uvajamorim vaynahalem balejem bejol-miknehem bashaná hahivY trajeron su ganado a Yosef, y les dio Yosef pan a cambio de los caballos y del ganado de ovejas y del ganado de vacas y de los asnos; y los condujo con pan a cambio de todo su ganado en aquel año.
  18. 18וַתִּתֹּם֮ הַשָּׁנָ֣ה הַהִוא֒ וַיָּבֹ֨אוּ אֵלָ֜יו בַּשָּׁנָ֣ה הַשֵּׁנִ֗ית וַיֹּ֤אמְרוּ לוֹ֙ לֹֽא־נְכַחֵ֣ד מֵֽאֲדֹנִ֔י כִּ֚י אִם־תַּ֣ם הַכֶּ֔סֶף וּמִקְנֵ֥ה הַבְּהֵמָ֖ה אֶל־אֲדֹנִ֑י לֹ֤א נִשְׁאַר֙ לִפְנֵ֣י אֲדֹנִ֔י בִּלְתִּ֥י אִם־גְּוִיָּתֵ֖נוּ וְאַדְמָתֵֽנוּ׃Vatitom hashaná hahiv vayavóu elav bashaná hashenit vayomru lo lo-nejajed me’adoní ki im-tam hakésef umikné habehemá el-Adonai lo nish’ar lifnéi Adonai biltí im-geviyatenu ve’admatenuY se acabó aquel año, y vinieron a él en el segundo año y le dijeron: «No ocultaremos a mi señor que ciertamente se ha acabado la plata y el ganado de bestias es de mi señor; no queda ante mi señor sino nuestros cuerpos y nuestra tierra.
  19. 19לָ֧מָּה נָמ֣וּת לְעֵינֶ֗יךָ גַּם־אֲנַ֙חְנוּ֙ גַּ֣ם אַדְמָתֵ֔נוּ קְנֵֽה־אֹתָ֥נוּ וְאֶת־אַדְמָתֵ֖נוּ בַּלָּ֑חֶם וְנִֽהְיֶ֞ה אֲנַ֤חְנוּ וְאַדְמָתֵ֙נוּ֙ עֲבָדִ֣ים לְפַרְעֹ֔ה וְתֶן־זֶ֗רַע וְנִֽחְיֶה֙ וְלֹ֣א נָמ֔וּת וְהָאֲדָמָ֖ה לֹ֥א תֵשָֽׁם׃Lama namut le’eineja gam-anajnu gam admatenu kene-otanu ve’et-admatenu balájem venihyé anajnu ve’admatenu avadim lefar’ó veten-zera venijye veló namut veha’adamá lo tesham¿Por qué moriremos ante tus ojos, tanto nosotros como nuestra tierra? Cómpranos a nosotros y a nuestra tierra por pan, y seremos nosotros y nuestra tierra siervos de Paró; y da simiente, y viviremos y no moriremos, y la tierra no quedará desolada».
  20. 20וַיִּ֨קֶן יוֹסֵ֜ף אֶת־כׇּל־אַדְמַ֤ת מִצְרַ֙יִם֙ לְפַרְעֹ֔ה כִּֽי־מָכְר֤וּ מִצְרַ֙יִם֙ אִ֣ישׁ שָׂדֵ֔הוּ כִּֽי־חָזַ֥ק עֲלֵהֶ֖ם הָרָעָ֑ב וַתְּהִ֥י הָאָ֖רֶץ לְפַרְעֹֽה׃Vayiken Yosef et-kol-admat Mitsraim lefar’ó ki-majrú Mitsraim ish sadehu ki-jazak alehem hara’av vatehí ha’arets lefar’óY compró Yosef toda la tierra de Mitsráyim para Paró, pues vendieron los de Mitsráyim cada uno su campo, porque se fortaleció sobre ellos el hambre; y fue la tierra para Paró.
  21. 21וְאֶ֨ת־הָעָ֔ם הֶעֱבִ֥יר אֹת֖וֹ לֶעָרִ֑ים מִקְצֵ֥ה גְבוּל־מִצְרַ֖יִם וְעַד־קָצֵֽהוּ׃Ve’et-ha’am he’evir otó le’arim miktsé gevul-Mitsraim ve’ad-katsehuY al pueblo lo trasladó a las ciudades, desde un extremo del territorio de Mitsráyim hasta el otro extremo.
  22. 22רַ֛ק אַדְמַ֥ת הַכֹּהֲנִ֖ים לֹ֣א קָנָ֑ה כִּי֩ חֹ֨ק לַכֹּהֲנִ֜ים מֵאֵ֣ת פַּרְעֹ֗ה וְאָֽכְל֤וּ אֶת־חֻקָּם֙ אֲשֶׁ֨ר נָתַ֤ן לָהֶם֙ פַּרְעֹ֔ה עַל־כֵּ֕ן לֹ֥א מָכְר֖וּ אֶת־אַדְמָתָֽם׃Rak admat hakohanim lo kaná ki jok lakohanim me’et par’ó ve’ajlú et-jukam asher natán lahem par’ó al-ken lo majrú et-admatamSolo la tierra de los sacerdotes no compró, pues había una asignación para los sacerdotes de parte de Paró, y comían su asignación que les daba Paró; por eso no vendieron su tierra.
  23. 23וַיֹּ֤אמֶר יוֹסֵף֙ אֶל־הָעָ֔ם הֵן֩ קָנִ֨יתִי אֶתְכֶ֥ם הַיּ֛וֹם וְאֶת־אַדְמַתְכֶ֖ם לְפַרְעֹ֑ה הֵֽא־לָכֶ֣ם זֶ֔רַע וּזְרַעְתֶּ֖ם אֶת־הָאֲדָמָֽה׃Vayómer Yosef el-ha’am hen kaniti etjem hayom ve’et-admatjem lefar’ó he-lajem zera uzeratem et-ha’adamáY dijo Yosef al pueblo: «He aquí que los he comprado hoy a ustedes y a su tierra para Paró; he aquí para ustedes simiente, y sembrarán la tierra.
  24. 24וְהָיָה֙ בַּתְּבוּאֹ֔ת וּנְתַתֶּ֥ם חֲמִישִׁ֖ית לְפַרְעֹ֑ה וְאַרְבַּ֣ע הַיָּדֹ֡ת יִהְיֶ֣ה לָכֶם֩ לְזֶ֨רַע הַשָּׂדֶ֧ה וּֽלְאׇכְלְכֶ֛ם וְלַאֲשֶׁ֥ר בְּבָתֵּיכֶ֖ם וְלֶאֱכֹ֥ל לְטַפְּכֶֽם׃Vehaya batevu’ot unetatem jamishit lefar’ó ve’arbá hayadot yihyé lajem lezera hasadé ule’ojlejem vela’asher bevateijem vele’ejol letapejemY será que de las cosechas darán la quinta parte a Paró, y las cuatro partes serán para ustedes, para simiente del campo y para su alimento y para los que están en sus casas y para alimento de sus pequeños».
  25. 25וַיֹּאמְר֖וּ הֶחֱיִתָ֑נוּ נִמְצָא־חֵן֙ בְּעֵינֵ֣י אֲדֹנִ֔י וְהָיִ֥ינוּ עֲבָדִ֖ים לְפַרְעֹֽה׃Vayomrú hejeyitanu nimtsa-jen be’einéi Adonai vehayinu avadim lefar’óY dijeron: «Nos has dado la vida; hallemos gracia en los ojos de mi señor, y seremos siervos de Paró».
  26. 26וַיָּ֣שֶׂם אֹתָ֣הּ יוֹסֵ֡ף לְחֹק֩ עַד־הַיּ֨וֹם הַזֶּ֜ה עַל־אַדְמַ֥ת מִצְרַ֛יִם לְפַרְעֹ֖ה לַחֹ֑מֶשׁ רַ֞ק אַדְמַ֤ת הַכֹּֽהֲנִים֙ לְבַדָּ֔ם לֹ֥א הָיְתָ֖ה לְפַרְעֹֽה׃Vayásem otah Yosef lejok ad-hayom hazé al-admat Mitsraim lefar’ó lajómesh rak admat hakohanim levadam lo haytá lefar’óY la puso Yosef por ley hasta el día de hoy sobre la tierra de Mitsráyim, para Paró, la quinta parte; solo la tierra de los sacerdotes, ella sola, no fue para Paró.
  27. 27וַיֵּ֧שֶׁב יִשְׂרָאֵ֛ל בְּאֶ֥רֶץ מִצְרַ֖יִם בְּאֶ֣רֶץ גֹּ֑שֶׁן וַיֵּאָחֲז֣וּ בָ֔הּ וַיִּפְר֥וּ וַיִּרְבּ֖וּ מְאֹֽד׃Vayéshev Yisrael be’erets Mitsraim be’erets goshen vaye’ajazú vah vayifrú vayirbú me’odY habitó Yisrael en la tierra de Mitsráyim, en la tierra de Goshen, y se posesionaron en ella, y fructificaron y se multiplicaron mucho.
  28. 28וַיְחִ֤י יַעֲקֹב֙ בְּאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם שְׁבַ֥ע עֶשְׂרֵ֖ה שָׁנָ֑ה וַיְהִ֤י יְמֵֽי־יַעֲקֹב֙ שְׁנֵ֣י חַיָּ֔יו שֶׁ֣בַע שָׁנִ֔ים וְאַרְבָּעִ֥ים וּמְאַ֖ת שָׁנָֽה׃Vayjí Yaakov be’erets Mitsraim shevá esré shaná vayhí yemei-Yaakov shenéi jayav sheva shanim ve’arba’im ume’at shanáY vivió Yaakov en la tierra de Mitsráyim diecisiete años; y fueron los días de Yaakov, los años de su vida, ciento cuarenta y siete años.
  29. 29וַיִּקְרְב֣וּ יְמֵֽי־יִשְׂרָאֵל֮ לָמוּת֒ וַיִּקְרָ֣א׀ לִבְנ֣וֹ לְיוֹסֵ֗ף וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ אִם־נָ֨א מָצָ֤אתִי חֵן֙ בְּעֵינֶ֔יךָ שִֽׂים־נָ֥א יָדְךָ֖ תַּ֣חַת יְרֵכִ֑י וְעָשִׂ֤יתָ עִמָּדִי֙ חֶ֣סֶד וֶאֱמֶ֔ת אַל־נָ֥א תִקְבְּרֵ֖נִי בְּמִצְרָֽיִם׃Vayikrevú yemei-Yisrael lamut vayikrá livnó leiosef vayómer lo im-na matsati jen be’eineja sim-na yadjá tájat yerejí ve’asita imadi jésed ve’emet al-na tikbereni bemitsráyimY se acercaron los días de Yisrael para morir, y llamó a su hijo, a Yosef, y le dijo: «Si he hallado gracia en tus ojos, pon, te ruego, tu mano debajo de mi muslo, y harás conmigo bondad y verdad: no me sepultes, te ruego, en Mitsráyim.
  30. 30וְשָֽׁכַבְתִּי֙ עִם־אֲבֹתַ֔י וּנְשָׂאתַ֙נִי֙ מִמִּצְרַ֔יִם וּקְבַרְתַּ֖נִי בִּקְבֻרָתָ֑ם וַיֹּאמַ֕ר אָנֹכִ֖י אֶֽעֱשֶׂ֥ה כִדְבָרֶֽךָ׃Veshajavti im-avotái unesatani mimitsráyim ukevartani bikvuratam vayomar anojí e’esé jidvarejaY cuando yo yazca con mis padres, me llevarás de Mitsráyim y me sepultarás en su sepultura». Y dijo: «Yo haré conforme a tu palabra».
  31. 31וַיֹּ֗אמֶר הִשָּֽׁבְעָה֙ לִ֔י וַיִּשָּׁבַ֖ע ל֑וֹ וַיִּשְׁתַּ֥חוּ יִשְׂרָאֵ֖ל עַל־רֹ֥אשׁ הַמִּטָּֽה׃Vayómer hishav’a li vayishavá lo vayishtaju Yisrael al-rosh hamitáY dijo: «Júramelo». Y le juró. Y se inclinó Yisrael sobre la cabecera de la cama.
Berajá después de la Torá · ברכת התורה

בָּרוּךְ אַתָּה יְהֹוָה, אֱלֹהֵינוּ מֶלֶךְ הָעוֹלָם, אֲשֶׁר נָתַן לָנוּ תּוֹרַת אֱמֶת, וְחַיֵּי עוֹלָם נָטַע בְּתוֹכֵנוּ. בָּרוּךְ אַתָּה יְהֹוָה, נוֹתֵן הַתּוֹרָה.

Haftará · Yejezkel 37:15–28

Continuar con la Haftará →